270. Ireneusz Kiziński | Wazon, seria Wichry, lata 70/80 XX w., huta Wołomin

Artysta samouk, uznawany za jednego z najważniejszych reprezentantów twórczości w szkle w Polsce. Projektował szkła i wystawiał je od wczesnych lat 70. W 1977 miały miejsce pierwsze jego wystawy indywidualne - w Opolu, Olsztynie i Wrocławiu. Początkowo wykonywał przedmioty użytkowe, lecz dość szybko porzucił je dla form dekoracyjnych, kształtując własny styl. Inspiracje dla swoich dzieł czerpał przede wszystkim z natury, a także z muzyki. Wykonał kilka cykli prac, m. in. Wichry, Tańczące Eurydyki, Puchary, Ptaki i ziarno, Muzyka ciszy. W latach 90. powstały prace nawiązujące do okresu wojny i Holokaustu. W późniejszym okresie artysta realizował również instalacje w plenerze - Twarze i maski (2001), będące wyrazem eksperymentów z przestrzenią, z oddziaływaniem natury, warunków atmosferycznych na formę, poszukiwań harmonii z naturą. Artysta operował chętnie deformacją, kolorem i konsystencją jako środkami ekspresji. Łączył szkło sodowe z ołowiowym, barwił, malował, kleił, wzbogacał o inne materiały. Uczestniczył w wystawach również za granicą, m. in. w Corning Museum of Glass w Stanach Zjednoczonych, w Niemczech, Danii i Kanadzie. W 1985 zdobył wyróżnienie na Europejskim Konkursie Szkła Współczesnego w Coburgu. Jego prace pojawiały się w prestiżowym New Glass Review wydawanym przez Muzeum Szkła w Corning NY.Artysta samouk, uznawany za jednego z najważniejszych reprezentantów twórczości w szkle w Polsce. Projektował szkła i wystawiał je od wczesnych lat 70. W 1977 miały miejsce pierwsze jego wystawy indywidualne - w Opolu, Olsztynie i Wrocławiu. Początkowo wykonywał przedmioty użytkowe, lecz dość szybko porzucił je dla form dekoracyjnych, kształtując własny styl. Inspiracje dla swoich dzieł czerpał przede wszystkim z natury, a także z muzyki. Wykonał kilka cykli prac, m. in. Wichry, Tańczące Eurydyki, Puchary, Ptaki i ziarno, Muzyka ciszy. W latach 90. powstały prace nawiązujące do okresu wojny i Holokaustu. W późniejszym okresie artysta realizował również instalacje w plenerze - Twarze i maski (2001), będące wyrazem eksperymentów z przestrzenią, z oddziaływaniem natury, warunków atmosferycznych na formę, poszukiwań harmonii z naturą. Artysta operował chętnie deformacją, kolorem i konsystencją jako środkami ekspresji. Łączył szkło sodowe z ołowiowym, barwił, malował, kleił, wzbogacał o inne materiały. Uczestniczył w wystawach również za granicą, m. in. w Corning Museum of Glass w Stanach Zjednoczonych, w Niemczech, Danii i Kanadzie. W 1985 zdobył wyróżnienie na Europejskim Konkursie Szkła Współczesnego w Coburgu. Jego prace pojawiały się w prestiżowym New Glass Review wydawanym przez Muzeum Szkła w Corning NY.