• Opis
  • Informacje o autorze
  • 37.
Teodor Axentowicz
1859 Braszów/Rumunia - 1938 Kraków
Studium portretowe (Pani Boczarowa)

pastel, papier, 65 × 50 cm
sygn. p. d.: T.Axentowicz
na odwrocie nalepka wystawowa z Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych
z 1939 roku z wystawy pośmiertnej prac Axentowicza
(numer wystawowy: 158, praca wzmiankowana w katalogu wystawy na stronie 15).
Praca opisana i reprodukowana w:
Stefania Krzysztofowicz-Kozakowska „Kolekcja zabrzańska malarstwo i rysunek
XVIII-XX wieku”, Kraków 2005, s. 71.

Prawdziwą pasją malarską Axentowicza był portret pastelowy; w tej też technice stał się prawdziwym perfekcjonistą. Rysował najchętniej pełne wdzięku i urody kobiety, pozbawione uśmiechu piękne damy – „les belles femmes de la belle epoque”, portrety inspirowane malarstwem Giovanniego Boldiniego i Jamesa Mc Neilla Whistlera. (…) W spuściźnie artystycznej Axentowicza pozostały setki portretów pastelowych bliżej nieznanych nam dzisiaj dam promieniujących paryskim szykiem – piękności w sukniach balowych, ozdobionych wyrafinowaną biżuterią, spowitych futrami, w nobliwych kapeluszach, trzymających w ręku wachlarze, kwiaty, maski (…).
S. Krzysztofowicz-Kozakowska, Ouevre Teodora Axentowicza,
[w:] Teodor Axentowicz 1859–1938 [kat. wyst.], Kraków 1998, s. 12–13.

„Axentowicz”. Nazwisko to jakoby jakaś etykieta piękna o subtelnej harmonii barw pastelowych.
Karta wielka w historii sztuki polskiej. (…) Głowa kobieca – to specjalność mistrza Axentowicza. Malował piękności z arystokracji i patrycjatu krakowskiego. (…) Powiewnie rzucana kreska pastelowa Axentowicza wybierała z modelu tylko to, co piękne i charakterystyczne, topiąc w delikatnym cieniu ujemne rysy. A zawsze między postacią, a patrzącym na nią widzem zawieszała jakby eteryczny woal sentymentu.
M. Janoszanka, Wspomnienie o Axentowiczu, „Kultura. Tygodnik literacki, artystyczny i społeczny” 1938, nr 37, s. 7

Estymacja: 70 000 - 80 000 zł
Cena wywoławcza: 54 000 zł
Teodor Axentowicz
1859 Braszów/Rumunia - 1938 Kraków

W latach 1878-1882 uczęszczał do monachijskiej ASP, gdzie pobierał nauki u Gabriela Hackla, Alexandra Waguera i Gyuli Benczura. W 1882r. wyjechał do Wenecji oraz do Paryża, gdzie uczył się w E.A.Carolusa - Durana. W Paryżu był do 1895r., zajmował się tam ilustrowaniem i kopiowaniem dziel dawnych mistrzów. Od 1895-1934r. był profesorem w SSP W Krakowie, na to stanowisko powołał go Julian Fałat. Był też współzałożycielem Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka". Wiele podróżował był m.in. w Londynie, Włoszech, Stanach Zjednoczonych. W 1897r. założył szkole malarstwa dla kobiet. Otrzymał członkostwo Societe Nationale dex Beaux-Arts za portret Wiktora Osławskiego (1890r.) Malował przede wszystkim olejem, ale od 1890r. zaczął używać pasteli. W jego twórczości można zauważyć wpływ secesji oraz symbolizmu.