Edward Dwurnik Edward Dwurnik to jeden z najbardziej znanych współczesnych polskich malarzy. Urodził się 19 kwietnia 1943 roku w Radzyminie koło Warszawy. Na przełomie lat 50. i 60. uczęszczał do Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych przy ul. Łazienkowskiej w Warszawie, z którego został relegowany. Jak artysta sam przyznawał w wywiadach, powodem były "bijatyki i palenie papierosów". Maturę Dwurnik zdawał już w Państwowym Liceum Ogólnokształcącym dla Pracujących w Otwocku. Jednocześnie pracował w warsztacie ojca ,a umiejętności plastyczne szlifował w Młodzieżowym Domu Kultury i na prywatnych lekcjach malarstwa u Czesława Wdoniszewskiego.
W latach 1963–70 studiował malarstwo, grafikę i rzeźbę w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Absolutorium Edward Dwurnik otrzymał w pracowni Eugeniusza Eibischa za pracę dyplomować, na którą składała się serię obrazów "Dyplom" i rozprawa seminaryjna "Rozumienie dzieła sztuki" (napisana pod okiem Ksawerego Piwockiego).
Twórczość Edwarda Dwurnika
Na niepowtarzalny, charakterystyczny styl artysty największy wpływ miał Nikifor Krynicki, z którego twórczością Edward Dwurnik po raz pierwszy zetknął się w 1965 roku.
"Był moim największym mistrzem, właściwie jedynym. Nigdy nie przeżyłem większych emocji od tych, które wzbudziły we mnie jego obrazy oglądane na żywo" - O Nikiforze (z Edwardem Dwurnikiem), "Odra" 1996 nr 4.
Sztuka Dwurnika to przede wszystkim rozbudowane serie malarskie. Jedna z nich, zarazem najbardziej podziwiana i znana, "Podróże autostopem" powstała w 1966 roku. Na ten cykl składa się dwa i pół tysiąca prac, których tematem był miejski pejzaż ujęty z lotu ptaka, z charakterystycznym nagromadzeniem motywów.
Od Nikifora Dwurnik podchwycił sposób oddawania wedut, który udoskonalił, opierając się na uproszczonym rysunku i plamie koloru otoczonej wyraźnym konturem. W latach 90. w ramach cyklu powstały nieoficjalne podserie: "Miasta diagonalne" i "Niebieskie miasta". W "Podróżach autostopem" nie ujęto Warszawy. Stolicy Dwurnik poświęcił osobny cykl (opatrzony nr. 11).
Inne serie artysty to między innymi "Sportowcy"(l. 70.), "Robotnicy" (l. 80.), "Niech żyje wojna!" (1991-93) czy zainspirowany widokami morza cykl "Błękitny" (od lat 90.). Od 2000 do 2018 roku artysta tworzył serię "XXV", na którą składały się abstrakcyjne obrazy w estetyce action painting. Prace z tego cyklu zostały zaprezentowane na wystawie "Edward Dwurnik. Thanks Jackson" w 2005 roku w Galerii Bunkier Sztuki w Krakowie.
Najważniejsze wystawy, kolekcje i nagrody
Edward Dwurnik uczestniczył w ponad 80 wystawach indywidualnych. Do najbardziej znanych można zaliczyć: "Edward Dwurnik" Benjamin Rhodes Gallery, Londyn (1987); "Droga na Wschód" Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa (1990); "Edward Dwurnik. Retrospektive", Wüttembergischer Kunstverein, Stuttgart (1994); Malarei&Zeichnungen, k9 aktuelle Kunst, Hanover (2004); "Edward Dwurnik. Obłęd", Muzeum Narodowe, Kraków (2013).
Międzynarodowy sukces przyniósł Dwurnikowi udział w ekspozycji sztuki nowoczesnej "Documenta 7” w Kassel w 1982 roku, na której był jedynym artystą z Polski. Jego prace zagraniczna publiczność mogła podziwiać również w Paryżu, Sao Paulo, Berlinie, Budapeszcie, Sankt Petersburgu i Bazylei.
Obrazy Dwurnika znajdują się w kolekcjach prywatnych i publicznych, m.in. w wiedeńskiej Albertinie, Museum Ludwig w Kolonii, Van Abbemuseum w Eindhoven, Museum of Modern Art w Nowym Jorku, a także w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie, muzeach narodowych w Warszawie, Krakowie, Gdańsku, Poznaniu, Łodzi i Szczecinie.
Edward Dwurnik otrzymał wiele nagród, w tym Nagrodę Kulturalną "Solidarności", Nouvelle Biennale de Paris (1985) oraz Coutts Contemporary Art Foundation (1992). Został odznaczony też Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Medalem "Zasłużony Kulturze Gloria Artis".