Tadeusz Kantor | Peinture, 1964

Tadeusz Kantor (1915 Wielopole Skrzyńskie-1990 Kraków)

Peinture, 1964

olej, płótno; 84 x 102 cm, sygnowany p. d.: "I, 1964 Kantor." oraz na odwrocie: "T.Kantor/Cracovie/6,1,1964/Peinture 80 tig."

do obrazu dołączone potwierdzenie autentyczności Pana Lecha Stangreta

"Powiedzieć o Kantorze, iż należy on do grona najwybitniejszych artystów polskich drugiej połowy dwudziestego wieku, to powiedzieć niewiele. Dla sztuki polskiej jest on tym, kim dla sztuki niemieckiej jest Joseph Beuys, a dla amerykańskiej Andy Warhol. Twórca zupełnie osobnej wizji teatru, aktywny uczestnik neoawangardowych rewolucji, oryginalny teoretyk, innowator głęboko osadzony w tradycji, malarz antymalarski, happener-heretyk, ironiczny konceptualista - to tylko niektóre z jego licznych wizerunków. Poza tym wszystkim, był Kantor niestrudzonym animatorem artystycznego życia w powojennej Polsce, można by rzec - jedną z jego głównych sił napędowych. O jego wielkości nie tyle decyduje jego twórczość, ile on sam pojęty jako całość, jako swego rodzaju Gesamtkunstwerk, na który składa się jego sztuka, jego teoria i jego życie.
Jarosław Suchan, kurator wystawy "Tadeusz Kantor. Niemożliwe", cyt. za: Małgorzata Kitowska-Łysiak, Instytut Historii Sztuki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Katedra Teorii Sztuki i Historii Doktryn Artystycznych, 2002

Tadeusz Kantor

W latach 1934–39 studiował malarstwo w krakowskiej ASP pod kierunkiem W. Jarockiego i J. Pieńkowskiego oraz scenografię u K. Frycza. Podczas okupacji prowadził w Krakowie Teatr Konspiracyjny. W 1947 roku przebywał na rocznym stypendium w Paryżu; od 1957 r. związany był z awangardową drugą Grupą Krakowską. Był animatorem i współtwórcą eksperymentalnego teatru Cricot 2, powstałego w 1955 roku. Od połowy lat 50-tych uprawiał malarstwo informel – spontaniczne, nieskrępowane estetyką. Liczne cykle malarstwa Kantora z lat 70-tych i 80-tych wykazują silny związek z jego równoczesną działalnością teatralną, np. w czasie pracy nad spektaklem „Umarła Klasa” powstała seria kompozycji pod tym samym tytułem. W okresie późniejszym artysta poświęcił się głównie teatrowi, zaś do malarstwa powrócił w ostatnich latach życia.

Czytaj więcej