Zofia Stryjeńska | Przy źródełku

powrót

Zofia Stryjeńska (1891 Kraków - 1976 Genewa)

Przy źródełku

tempera, gwasz, płótno naklejone na płytę, 68 × 51 cm w świetle oprawy
sygn. u dołu: ” Z. STRYEŃSKA”

na odwrocie na ramie nalepka: „GRINNELL GALLERIES 515–1521 WOODWARD AVE./DETROIT 26 MICHIGAN, Mich.”

Proweniencja:
– od lat 50/60 XX w. w prywatnej kolekcji wielopokoleniowej rodziny z Grosse
Pointe Farms w stanie Michigan, Stany Zjednoczone
– kolekcja prywatna, Polska

Prezentowane dzieło ujęte zostało w dekoracyjnej i dynamicznej formie, charakterystycznej dla maniery twórczyni. Postać dziewczyny, o rumianej twarzy i jasnych włosach zaplecionych w warkocz, przywodzi na myśl typy wiejskiej urody, które artystka chętnie przedstawiała. Obraz stanowi znakomity przykład twórczości Stryjeńskiej, która należała do najpopularniejszych polskich artystek, zarówno w czasach sobie współczesnych, jak i obecnych. Styl Stryjeńskiej nasycony kolorem i ruchem przemawia do widza bogactwem barwnych zestawień i niewątpliwą wyjątkowością.

„Jednostką twórczą najpotężniej dziś reprezentującą sztukę polską jest bezsprzecznie Zofia Stryjeńska. Każdego z naszych artystów możemy sobie wyobrazić w gromadzie artystów francuskich, włoskich, niemieckich lub rosyjskich, Stryjeńskiej – nie sposób, żaden bowiem nie wyodrębnia się tak jaskrawo z narzuconego mu obcego otoczenia jak Stryjeńska” (Jan Żyznowski, 1924, Wystawa Zofji Stryjeńskiej w Salonie Garlińskiego, „Wiadomości Literackie”, nr 6, s. 3).

Zofia Stryjeńska

Malarka, graficzka, ilustratorka, scenografka, projektantka tkanin. Początkowo studiowała w krakowskich szkołach plastycznych, między innymi w szkole Marii Niedzielskiej, oraz Jana Bukowskiego. Naukę kontynuowała w akademii w Monachium w 1911 roku. Jako że w tym, czasie do monachijskiej uczelni przyjmowano tylko mężczyzn, Stryjeńska przebrała się za mężczyznę. Niestety, po roku została zdemaskowana, co zmusiło ją do powrotu do Krakowa. Należała do ugrupowania artystycznego Rytm. Momentem kulminacyjnym jej artystycznej kariery był olbrzymi sukces na Wystawie Światowej w Paryżu w 1925 roku, po którym krytycy okrzyknęli ją „księżniczką polskiej sztuki”. Jej malarstwo, odwołujące się do mitów chłopskiego i słowiańskiego, idealnie odpowiadało na potrzebę sztuki narodowej i narodowego stylu. Tworzyła obrazy o charakterze ilustracyjnym, najczęściej w technice akwareli, gwaszu oraz tempery. W swej twórczości malarskiej podejmowała motywy folklorystyczne, postaci historycznych, bohaterów słowiańskich legend, obrzędów i zwyczajów polskich. Kompozycje artystki cechuje uproszczona forma, dynamizm oraz paleta czystych i niezłamanych barw.

Czytaj więcej