olej, płótno, 72,5 × 121,5 cm
sygn. i dat. p. d.: „Wojciech Kossak/1930”
Wojciech Kossak malował obrazy o problematyce wojen napoleońskich przede wszystkim dlatego, że był zafascynowany tradycyjnym malarstwem historyczno-batalistycznym, a także z powodu patriotycznego kontekstu tych tematów. Kwestie związane z Napoleonem były ważne w świadomości Polaków i funkcjonowały jako symbol utraconej szansy na odzyskanie niepodległości, co nadawało tym obrazom silny wydźwięk patriotyczny. Podobnie jak wielu innych polskich artystów, Wojciech Kossak w swoich wyobrażeniach idealizował postać Napoleona oraz wzmacniał jego legendę, przedstawiając zarówno walki, które stoczył, jak i doznane klęski oraz dramatyczne odwroty. Wojciech Kossak miał konsekwentny programy artystyczny, który towarzyszył mu do końca życia. Malarz systematycznie powracał do tych samych sprawdzonych tematów, które mógł podporządkować zasadzie realistycznego interpretowania postaci, detali kostiumologicznych oraz natury. Jego zdolności do wnikliwej obserwacji i znakomitej pamięci wyrażone były w wiernym i sugestywnym przedstawieniu wydarzeń, gdzie także przejawiała się „(...) umiejętność znakomitego ujmowania sylwet, zwłaszcza koni, nawet przy stosowaniu trudnych skrotów i skomplikowanych ujęć perspektywicznych (...)” (S.Krzysztofowicz-Kozakowska, „Kossakowie, Wrocław 2005, s. 134) tekst oprac. na podst. K. Olszański, „Wojciech Kossak, Zakł.Ossolińskich, Wrocław 1982, S. Krzysztofowicz, Kossakowie (j.w); S.Krzysztofowicz-Kozakowska, „Kossakowie. The Kossaks”, PGS Sopot 2016
W 1871 roku przerwał naukę w krakowskim gimnazjum i podjął studia w SSP w Krakowie, pod kierunkiem Władysława Łuszczkiewicza. Trzy lata później, w 1874 roku, wyjechał na dalsze studia do Monachium. Tam nauki pobierał u Aleksandra Straehubera, Aleksandra Wagnera oraz Wilhelma Lindenschmita. Studia malarskie kontynuował w Paryżu w latach 1877–1883. W roku 1895 wyjechał do Berlina, gdzie wraz z Julianem Fałatem namalował panoramę pt. Berezyna. Dzieło to odniosło bardzo duży sukces, a sam cesarz Wilhelm II namówił Kossaka do pozostania w Berlinie, w którym artysta faktycznie przebywał do 1902 roku. Pracował także na dworze Franciszka Józefa II. W roku 1913 objął stanowisko profesora warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych. Uczestniczył w wielu wystawach krajowych, między innymi w Krakowie, Lwowie, Warszawie, a także i zagranicznych – na paryskich Salonach, w Budapeszcie, Pradze, Londynie i Petersburgu. Kossak jawił się jako niezrównany malarz scen batalistycznych i historycznych. Gloryfikował w nich wojsko polskie: ułanów, szwoleżerów, legionistów. Szczególnie chętnie i ze znawstwem malował konie.