Pochodzenie:
– Aukcja Impressionist Modern, Christie’sNY, 21.08.2010, poz. 95
– kolekcja prywatna, Polska
Wystawiany:
– „Tamara Łempicka a art déco, Villa la Fleur”, Konstancin-Jeziorna, 17 września 2022 – 12 marca 2023
– „ Tamara Łempicka – kobieta w podróży”, Muzeum Narodowe w Lublinie, 18 marca – 14 sierpnia 2022
Literatura:
– „Tamara Łempicka a art déco. Tradycja i nowoczesność”, katalog wystawy, Villla la Fleur, Konstancin-Jeziorna, Warszawa 2022, nr kat. 71, s. 172 (il.)
– Alain Blondel, „Tamara de Lempicka. Catalogue raisonné 1921–1979”, Lausanne 1999, p. 409, no. B.454
„La Reneissance pochwaliła „malarkę niezrównanej finezji i nieprześcignionej drobiazgowości (…). Jej malarstwo zaczęło się od kubizmu, ale przeszło różne przemiany – neokubizm, neorealizm, abstrakcja i figuratywność. Jej wnętrza, martwe natury, portrety – wszystkie mają wyjątkowa jakość i podniosły, poetycki nastrój.” (za L. Claridge, „Tamara Łempicka. Sztuka i skandal”, Warszawa 2022, s. 333.)
Łempicka tworzyła martwe natury już w latach 20. XX wieku. W tych zazwyczaj niewielkich dziełach studiowała światło i precyzję detalu, a jednocześnie je syntetyzowała, nadając im blask i gładkość – typowe dla popularnego wówczas art déco. Podobnie jak w jej portretach, dostrzegamy wpływy kubizmu i próby nadania malowanemu obiektowi formy geometrycznej. Poważniej jednak zagłębiła się w temacie martwych natur po ucieczce z Europy w czasie II wojny światowej i przybyciu do Los Angeles. Po części wybór ten był podyktowany spadkiem zamówień na jej portrety. Ówczesne martwe natury Łempickiej czerpią wiele z dzieł starych mistrzów holenderskich ukazując świadomość historyczną artystki – przedstawiane owoce leżące w białych misach lub ułożone na stole często dzięki pomocy odpowiedniego oświetlenia wyłaniają się z czarnego lub „rozpłaszczonego” tła.
Tamara Łempicka Wybitna artystka polskiego pochodzenia, jedna z najznamienitszych przedstawicielek malarstwa Art Déco. Pochodziła z zamożnej rodziny – jej ojcem był Borys Gurwik-Gorski, rosyjski Żyd, a matką Malwina z domu Dekler. Jako kilkuletnia dziewczynka Tamara była wychowywana przez matkę i dziadków Deklerów. Mieszkała wtedy w Warszawie i obracała się w doborowym towarzystwie – jej dziadowie przyjaźnili się między innymi z Ignacym Janem Paderewskim i Arturem Rubinsteinem. Podróżowała, między innymi do Włoch, gdzie podziwiała malarstwo renesansowych mistrzów, co stało się przyczynkiem do jej późniejszej kariery malarskiej. W 1911 roku artystka wyjechała do Petersburga, gdzie zamieszkała u swoich krewnych Stefy i Maurycego Stiferów. Tutaj Tamara żywo uczestniczyła w życiu kulturalnym i towarzyskim. Zaczęła uczęszczać do Akademii Sztuk Pięknych na kursy rysunku. Tutaj też poznała swojego przyszłego męża, młodego prawnika – Tadeusza Łempickiego. Ślub odbył się w 1916 roku i też w tym samym roku na świecie młodzi małżonkowie powitali na świecie swoją córkę Marię Krystynę, nazywaną Kizette. W czasie rewolucji w 1917 roku Tadeusz został aresztowany przez bolszewików. Tamara z pomocą szwedzkiego konsula uwolniła męża, a następnie razem wyjechali kolejno do Kopenhagi, Londynu i w końcu do Paryża, gdzie rodzina Łempickich znalazła bezpieczne schronienie. Tutaj artystka podjęła studia artystyczne w Académie de la Grande Chaumiere i w Académie Ranson u Maurice’a Denisa i Andre Lothe’a, który miał największy wpływ na twórczość artystki. Łempicka w swojej twórczości malowała przede wszystkim akty, portrety znanych osobistości ze świata arystokracji, kultury, martwe natury, wnętrza. Jej obrazy odznaczały się ukazaniem prezentowanych postaci, obiektów w charakterystycznym, ciasnym kadrze. Artystka wypracowała swój indywidualny język artystyczny, łączący ówczesny styl artystyczny z klasycznymi tradycjami malarstwa akademickiego. Jej obrazy to swoista symfonia. Artystka tworząc w postkubistycznej stylistyce swoje kompozycje budowała poprzez wykorzystanie uproszczonych, bryłowatych form odznaczających się dokładnym rysunkiem i nasyconej, czystej, jarzącej się palecie barw, nadając swym modelem niemalże posągowego charakteru. Bohaterami jej obrazów najczęściej stawały się silne, niezależne pełne erotyzmu kobiety, świadome swej siły, urody. Jej obrazy zyskiwały coraz to większą popularność, głównie wśród towarzystwa z wyższych kręgów. Ale nie tylko ze względu na swoją twórczość Tamara zyskiwała uwagę wśród szerszej publiczności. Stała się symbolem kobiety wyzwolonej, znanej z bogatego życia towarzyskiego. Swoje prace artystka wystawiała we Francji, Włoszech, Polsce, a także i w Stanach Zjednoczonych, dokąd pod koniec lata 30-tych Tamara wyjechała ze swoim drugim mężem baronem Roulem Kuffner`em. Tam też w dalszym ciągu była cenioną i rozchwytywaną malarką, uwieczniającą postaci ze świata Hollywoodu, elit towarzyskich i finansowych. Z czasem w sztuce nastąpił zwrot ku abstrakcji i surrealizmu i choć artystka próbowała swych sił w tych stylistykach nie zyskiwała tak wielkiej uwagi i poklasku jak we wcześniejszych latach.
Czytaj więcej
powrót
O nas
