3. Stanisław Fijałkowski | 6.IV.66, 1966

Oszczędność środków i zrównoważona organizacja płótna łączą się tu z niejednoznaczną, poruszającą wymową form, które samą materią malarską opowiadają o rozległości i horyzontalności, o linii jako granicy widzenia i progu tego, co niewidzialne. Ten kameralny, szary obraz o skondensowanej strukturze i intrygującej treści jawi się jako kwintesencja wypracowanego przez Fijałkowskiego idiomu malarskiego. Dojrzałą postać przybrał ów język na przełomie piątej i szóstej dekady ubiegłego stulecia, gdy twórca wkraczał w okres artystycznej pełni; praca z roku 1966 wydaje się być tego okresu szczególnym podsumowaniem, dowodem na to, że świadomość własnych środków i świadomość ich granic mogą współistnieć w obrębie jednego, pozornie milczącego płótna.