7. Józef Pankiewicz | Pejzaż z La Ciotat

Do obrazu dołączona ekspertyza prof. dr hab. Michała Haake z dnia 6.02.2025

Wystawiany:
– From Renoir to Chagall 100 years of painting, Galeria Manes, Praga, 8 lipca – 2 września 2025,

Reprodukowany:
– M. Ottavi, A.Mrowiec, „From Renoir to Chagall 100 years of painting, [kat, wystawy] Praga 2025, nr kat. 52, str. 83

Znany jest również rysunek Pankiewicza, z analogicznym widokiem „Pejzaż z La Ciotat, ok. 1933 (sepia, ołówek, papier, 31,56 × 47 cm) – zdjęcie powyżej, zamieszczony w katalogu wystawy: „Józef Pankiewicz. Życie i dzieło. Artyście w 140.rocznicę urodzin”, Muzeum Narodowe w Warszawie, s. 276, poz. 471). Zdaniem eksperta prof. Michała Haake rysunek zapewne powstał w trakcie malowania obrazu „jako efekt powstały w trakcie przerysowywania obrazu, np. w celu sprzedaży lub podarowania rysunku” (fragment z opinii).

„Sztuka Pankiewicza to sztuka dojrzała, subtelna, finezyjna, niemal przerafinowana; sztuka pełna smaku i umiaru; sztuka pogodna, zmysłowa, apollińska, dająca wyłącznie doznania łagodne i harmonijne; sztuka pełna radości życia, radości koloru, radości farby. Nie tylko Monet i Cézanne, ale również Wenecjanie i Renoir stali u kolebki tej sztuki. Wielka inteligencja, wielka wrażliwość, wielka kultura – oto określenia, które przychodzą na myśl, kiedy mowa o Pankiewiczu. Człowiek ogarnięty pasją ciągłego doskonalenia się; nieznużony poszukiwacz i eksperymentator, wiecznie głodny nowych metod i technik, ciągle, często zupełnie niespodziewanie przerzucający się od jednego kierunku, od jednego stylu malarskiego do drugiego, a przy tym, pod pozorami wiecznej zmienności, posiadający pewną własną linię zasadniczą. Natura chłonna, „bluszczowa”, jak Słowacki, oplatająca się raz po raz dokoła talentu innych, a przy tym nie zatracająca swej samodzielności. Artysta, wyczuwający wcześniej niż inni nowe prądy i śmiało podążający za nimi.” Mieczysław Wallis, „Sztuka polska dwudziestolecia”, wyd. Arkady, Warszawa 1959, s. 41