Jan Styka | Scena antyczna (Studium do Quo Vadis Henryka Sienkiewicza), 1902 r.

Jan Styka (1858 Lwów - 1925 Rzym)

Scena antyczna (Studium do Quo Vadis Henryka Sienkiewicza), 1902 r.

olej, tektura, 41 × 33 cm
sygn. dat. l. d.: „Jan Styka/St. Jean de Luz 1902”

Pochodzenie:
– rodzinna kolekcja prywatna, Polska

Do pracy dołączona ekspertyza Katarzyny Łomnickiej oraz opinia Adama Chełstowskiego
Na zamówienie francuskiego wydawnictwa Flammarion Jan Styka wykonał cykl ilustracji do dzieła” Quo vadis” Henryka Sienkiewicza. Artysta wykonał ponad 200 rysunków oraz malowideł w technice en grisaille. Namalował także 15 prac olejnych. Prezentowana scena stanowi studium do sceny wykorzystanej we francuskim wydaniu "Quo vadis" wydawnictwa Flammarion. Scena ta była również reprodukowana na pocztówce.

Jan Styka Studiował w akademii wiedeńskiej, którą ukończył złotym medalem, a po zdobyciu stypendium "Prix de Rome" przeprowadził się do Włoch, gdzie kopiował dawnych mistrzów i czerpał z ich obrazów inspiracje. Studiował również w krakowskiej SSP u Jana Matejki. Od 1900 r. stale mieszkał w Paryżu. Malował portrety, sceny rodzajowe, a także obrazy religijne i kompozycje historyczne. Tworzył w duchu malarstwa realistycznego, akademickiego znakomicie operując dużymi płaszczyznami płótna. Tworzył cykle obrazów ilustrujących utwory literackie jak np. Odyseję Homera czy Quo vadis? Sienkiewicza. Był inicjatorem i współtwórcą kilku panoram m.in.: Racławice (1893-1894), Bem w Siedmiogrodzie, Berezyna oraz czy uważany za największy obraz religijny Golgota (1896). Był znakomitym portrecistą. Malował wiele współczesnych mu osobistości i bliskich, jak ukochaną żonę Lucyne Olgiati. Operując zawężona gamą barwną, portrety i rozproszonym świetle stworzył wyjątkowe portrety, emanujące spokojem i dostojeństwem.

Czytaj więcej