olej, tektura, 16,5 x 21,3 cm w świetle oprawy
sygn. l. d.: "JAN STANISŁAWSKI"
na odwrocie pieczęć z podpisem żony artysty: "JAN STANISŁAWSKI | ZE SPUŚCIZNY | POŚMIERTNEJ | Janina Stanisławska"
„Bo Stanisławski był poetą krajobrazu: natchnionym piewcą, któremu na widok cudów przyrody, dusza się śmiała w upojeniu radosnem, to znów rozpływała w smętnem zadumaniu i zachwycie, podczas gdy, posłuszna, nastrojowi duszy, ręka artysty wyśpiewywała hymn podniosły blaskami kolorów, zestrojonych w harmonijną gamę o śpiewnym niemal muzycznym rytmie. I człowiek aż zdumiewa się, jak taki nadmiar uczucia mógł znajdować ujście w tak misternie precyzyjnym wykonaniu. Lecz ten dar właśnie jest dowodem, że Stanisławski był urodzonym malarzem z Bożej Łaski i że trafnie zrozumiał swe powołanie.”
(T. Żuk-Skarszewski, „Jan Stanisławki (1860 – 1907)”, „Sztuki Piękne” 1924, nr 3, s. 100.)
Jan Stanisławski Ukończył matematykę na Uniwersytecie Warszawskim i w Petersburgu, a następnie zaczął uczęszczać do Klasy Rysunkowej Wojciecha Gersona. Naukę kontynuował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych spod kierunkiem W. Łuszczkiewicza, a w latach 1885-1888 u C. Durana w Paryżu. W tym samym okresie zaprzyjaźnił się z Chełmońskim. Wiele podróżował: odwiedził Włochy, Francję, Hiszpanię, Szwajcarię, Niemcy, Austrię, Czechy a także Ukrainę. W 1895 był w Berlinie, gdzie współpracował z W. Kossakiem i J. Fałatem przy malowaniu panoramy „Berezyna”. W roku 1897 został profesorem malarstwa krajobrazowego w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. Był głównym twórcą tzw. krakowskiej szkoły pejzażu, słynnej dzięki wprowadzeniu nowatorskiej metody studiów plenerowych. Wykształcił blisko 60 uczniów, m.in. S. Kamockiego, H. Szczyglińskiego, S. Filipkiewicza, I. Trusza czy S. Gałka. Był jednym z założycieli Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka” (1897), członkiem Towarzystwa Polska Sztuka Stosowana (1901). Początkowo malował realistyczne pejzaże oparte na przygotowawczych studiach z natury (liczne zachowane szkicowniki). W późniejszym okresie, zafascynowany impresjonizmem, zaczął eksperymentować ze światłem w pejzażu i dążył do syntezy form barwnych. Podczas swych podróży tworzył setki (najczęściej miniaturowych) pejzaży malowanych bezpośrednio w plenerze. Był czołowym reprezentantem symbolizmu w polskim malarstwie pejzażowym.
Czytaj więcej
powrót
O nas
