9. Franciszek Ruśkiewicz | Widok górski, 1866 r.

Malarz zajmujący się głównie tematyką pejzażową, niekiedy określany również mianem malarza rodzajowego. Około 1840 roku doskonalił swój warsztat artystyczny pod kierunkiem Aleksandra Kokulara. Tworzył przede wszystkim w technice olejnej, rzadziej posługiwał się akwarelą. Prowadził bogatą działalność wystawienniczą. Zadebiutował w 1845 roku na warszawskiej wystawie sztuk pięknych trzema krajobrazami „własnego pomysłu”. Od 1880 roku był członkiem rzeczywistym Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych. W latach 1869–1883 regularnie uczestniczył w wystawach TZSP, prezentując łącznie około 130 prac, których część zakupiło samo Towarzystwo. Brał również udział w wystawach krakowskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w latach 1855, 1858–1864 oraz 1867. W 1879 roku jego akwarela Krajobraz zimowy została zamieszczona w Albumie jubileuszowym artystów polskich, ofiarowanym Józefowi Ignacemu Kraszewskiemu z okazji pięćdziesięciolecia jego pracy pisarskiej.

Ruśkiewicz tworzył przede wszystkim pejzaże, zwykle niewielkiego formatu, niekiedy porównywane do malarstwa holenderskiego w stylu Salomona van Ruysdaela. Malował krajobrazy zimowe, widoki leśne i nadrzeczne, a od 1877 roku na wystawach TZSP pojawiały się również jego widoki morskie. Prace z nurtu rodzajowego prezentowano m.in. na Wystawie sztuki polskiej we Lwowie w 1894 roku. Większość dorobku artysty uległa rozproszeniu, pojedyncze prace znajdują się w zbiorach m.in. muzeów narodowych Warszawy i Krakowa.