4. Władysław Bakałowicz | Dama z papugą

Władysław Bakałowicz spędził dużą część życia w Paryżu, gdzie wyspecjalizował się w malowaniu scen rodzajowych osadzonych w realiach XVI-wiecznego dworu Walezjuszów. Zasłynął z nastrojowych kompozycji przedstawiających piękne damy w wytwornych sukniach i pełnych przepychu wnętrzach. Szczególnie często uwieczniał okres panowania Henryka II Walezjusza (1519–1559). Artysta tworzył znakomite, wielopostaciowe płótna, ukazując sceny audiencji, rozmów dyplomatycznych, zalotów czy ceremonii dworskich.
Poza wielofiguralnymi motywami z życia arystokracji tworzył portrety. Nierzadko utrzymane w ciemnych, zgaszonych tonacjach barw. W swojej twórczości kontynuował tradycję dworskiego portretu „en pied”, uwieczniając modela w pełnej okazałości „od stóp do głów” – czego przykładem jest prezentowana „Dama z papugą”. „W portretach (…) Bakałowicza, choć cechuje je podobna „grandezza”, uderza kontrast stroju pani – wszystkich owych staranie przez malarza oddanych fałd, drapowań, upięć, falbanek, bufek, kokard z białego, zdającego się szeleścić jedwabiu (…).” (M. Poprzęcka „Polskie malarstwo salonowe”, Warszawa 1991, s. 19)

Każdy z obrazów Bakałowicza reprezentuje ogromny kunszt. W dziełach malarza wyraźnie wybrzmiewa hołd dla dawnych mistrzów. „(…) kiedy w 1863 wyjechał do Paryża, zobaczył Luwr i Holendrów, zapatrzył się na białe atłasowe suknie dam Terborga, zwraca się rychło do historji Francji (…) Uczty, tańce, odwiedziny, trefnisie, pazie, Walezjusze, Buckinghamy – dostarczyli mu anegdot historycznych oraz pretekstu do bardzo poprawnego malowania starych szaf, krzeseł, dywanów, poduszek, kotar, puzder, koronkowych kołnierzyków itp. rekwizytów kuchni historyczno-rodzajowego malarstwa.” (E. Niewiadomski, „Malarstwo polskie XIX i XX wieku”, Warszawa 1926, s. 144)