9. Kławdij Wasiljewicz Lebiediew | Portret Maluty Skuratowa, 1892

Szkic do obrazu „Car Iwan Groźny proszący opata Cyryla o błogosławieństwo” z roku 1898, znajdującego się w Narodowym Muzeum Sztuki w Mińsku. Maluta Skuratow, właś. Grigorij Łukianowicz Skuratow-Bielski, jeden z dowódców opryczników, gwardzistów cara, których celem było zastraszanie ludności, dławienie buntów, przeprowadzanie masowych deportacji oraz zarządzanie ziemiami odebranymi bojarom. Zyskał sławę w 1569 roku za swoją rolę w procesie i egzekucji księcia Włodzimierza Starickiego, jedynego kuzyna Iwana IV i potencjalnego pretendenta do tronu carstwa rosyjskiego. Car powierzał mu krwawe egzekucje, jak również misje dyplomatyczne. Zginął w bitwie ze Szwedami o twierdzę Weissenstein w 1573 roku, w której dowodził rosyjską armią. Jedna z córek Maluty, Maria, została żoną cara Borysa Godunowa. Imię jego stało się synonimem okrucieństwa i bezwzględnego posłuszeństwa. Po nim wszyscy kaci i mordercy mieli otrzymywać ten przydomek.