12. Jan Stanisławski | Kwietna łąka

„Bo Stanisławski był poetą krajobrazu: natchnionym piewcą, któremu na widok cudów przyrody, dusza się śmiała w upojeniu radosnem, to znów rozpływała w smętnem zadumaniu i zachwycie, podczas gdy, posłuszna, nastrojowi duszy, ręka artysty wyśpiewywała hymn podniosły blaskami kolorów, zestrojonych w harmonijną gamę o śpiewnym niemal muzycznym rytmie. I człowiek aż zdumiewa się, jak taki nadmiar uczucia mógł znajdować ujście w tak misternie precyzyjnym wykonaniu. Lecz ten dar właśnie jest dowodem, że Stanisławski był urodzonym malarzem z Bożej Łaski i że trafnie zrozumiał swe powołanie.”
(T. Żuk-Skarszewski, „Jan Stanisławki (1860 – 1907)”, „Sztuki Piękne” 1924, nr 3, s. 100.)