• Opis
  • 11.
Stefan Filipkiewicz
1879 Tarnów - 1944 Mauthausen
Zakopane

akwarela, gwasz, papier, 67 × 97 cm
sygn. p. d.: Stefan Filipkiewicz / Zakopane

„Filipkiewicz należy do nielicznych uczniów Stanisławskiego, którzy nie poprzestali na wskazówkach mistrza, rozwijając je i wzbogacając w sposób indywidualny. Wrodzona subtelność kolorystyczna, umiejętnie w okresie studiów skierowana, stała się podstawą tego rozwoju. Filipkiewicz nigdy nie powtarza raz zdobytych obserwacyj i każdy jego krajobraz i martwa natura jest nowym wysiłkiem i nowym czynem twórczym, a skala kolorystyczna jego obrazów tak jest szeroka, jak szeroką jest skala odmian polskiego krajobrazu i polskiego światła. Umiłowaniem Filipkiewicza są Tatry. Umie on odtworzyć zarówno niesłychaną czystość ich barwy w dni słoneczne, jak i subtelna szarość ich mgieł i nisko wlokących się chmur.”

W. Husarski, Stefan Filipkiewicz, „Tygodnik Ilustrowany”, 1924, nr 16, str. 247

„W pejzażu Filipkiewicza przeważają dalekie powietrzne przestrzenie z opanowaną Znakomicie perspektywą powietrza i oświetlenia. Rozległe horyzonty dają widoki górskie. To też Filipkiewicz jest przedewszystkiem malarzem gór i krajobrazu podgórskiego. (…) W śniegach, pojawiających się u Filipkjewicza w ostatnich czasach tylko w. akwarelach, zdumiewa wirtuozostwo opanowania plamy barwnej, jakby od niechcenia rzucanej i doskonałe zużytkowanie białej płaszczyzny papieru dla uzyskania śnieżystych efektów.”

W. Kozicki, Stefan Filipkiewicz, „Sztuki Piękne”, R. 3 (1926/1927), nr 3, str. 92-96

Estymacja: 20 000 - 25 000 zł
Cena wywoławcza: 14 000 zł
Stefan Filipkiewicz
1879 Tarnów - 1944 Mauthausen
W latach 1900-1907 studiował w ASP w Krakowie u J. Mehoffera, J. Pankiewicza, I.Wyczółkowskiego i J. Stanisławskiego. Od 1913 r. prowadził kurs modelarstwa dekoracyjnego w Szkole Przemysłowej w Krakowie. Od 1930 r. był wykładowcą krakowskiej ASP, a w 1936 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym tej szkoły. Należał do warszawskiego TZSP, był członkiem wiedeńskiej Secesji. Malował głównie pejzaże tatrzańskie oraz martwe natury i kwiaty. Malował z niezwykłą subtelnością barwną. Na płótno nakładał farbę szerokimi, zdecydowanymi pociągnięciami pędzla na tekturach i sklejkach, których niezagruntowany podkład tworzy często kolorystyczny element kompozycji.