• Opis
  • 67.
Stanisław Kamocki
1875 Warszawa - 1944 Zakopane
Autoportret, ok. 1943 r.

akwarela, papier, 19,5 × 16,3 cm w świetle passe-partout

Praca pochodzi ze szkicownika z autoportretami artysty. Akwarela była malowana w Zakopanem w 1943 r. Na odwrocie kopia oświadczenia Piotra Pochwalskiego z dnia 24 listopada 1987 roku w Krakowie z opisem pracy.
Pochodzenie: Kolekcja rodziny artysty

Estymacja: 3 500 - 4 500 zł
Cena wywoławcza: 2 200 zł
Stanisław Kamocki
1875 Warszawa - 1944 Zakopane
Studiował w krakowskiej SSP u L. Wyczółkowskiego, J. Malczewskiego i J. Stanisławskiego. Dzięki stypendium kontynuował naukę w Paryżu. Od 1920 r. objął katedrę pejzażu na ASP w Krakowie. Należał m.in. do wiedeńskiej Secesji, TAP ?Sztuka? oraz Towarzystwa Polska Sztuka Stosowana. Był założycielem Towarzystwa Sztuki Podhalańskiej. Był jednym z najbardziej utalentowanych uczniów J. Stanisławskiego. Od mistrza przejął niezwykłą umiejętność obserwacji i emocjonalny stosunek do krajobrazu polskiej wsi. Utrwalał widoki Wołynia, Podola, Spiszu, Orawy, okolic Krakowa i Zakopanego. Pozostając pod przemożnym wpływem sztuki Stanisławskiego, malował gęstą olejną farbą o równomiernym natężeniu barw, stosując niewielkie napięcia walorowe. W latach młodzieńczych artysta syntetyzował formy, budował kształty dynamicznie kładzioną plamą barwną, traktując dekoracyjnie poszczególne elementy pejzażu - drzewa, budynki, chmury. Artyście udało się wyzwolić spod wpływu mistrza i stworzyć własny, niepowtarzalny styl malarstwa krajobrazowego.