• Opis
  • 107.
Stanisław Horno-Popławski
1902 Kutaisi - 1997 Sopot
Popiersie żony artysty Ingi Popławskiej, odlew z brązu 2015 r. według gipsu z lat 50. XX wieku

brąz patynowany, 60 x 42 x 31 cm
sygn. HOR-POP II odlew z brązu 2015 r.
wg. gipsu z lat 50-tych XX wieku
Por. il.: R. Konik, Myślenie kamieniem. Stanisław Horno-Popławski, Wrocław 2016, s. 8

* Do obiektu zostanie doliczona opłata wynikającą z tzw. droit de suite, tj. prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymywania wynagrodzenia z tytułu dokonanych zawodowo odsprzedaży oryginalnych egzemplarzy dzieł. Opłata będzie obliczana gdy równowartość kwoty wylicytowanej przekroczy 1000 zł. Do 500 000 zł wynosi 5% od kwoty wylicytowanej, a powyżej 500 000 wynosi 3% od kwoty wylicytowanej. W Polsce droit de suite reguluje art. 19-195 ustawy o prawach autorskich i pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 r. z późniejszymi zmianami, zgodnie z obowiązującą w Unii Europejskiej dyrektywą 2001/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki.

Estymacja: 45 000 - 55 000 zł
Cena wywoławcza: 40 000 zł
Stanisław Horno-Popławski
1902 Kutaisi - 1997 Sopot
Studiował w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych: malarstwo u prof. Tadeusza Pruszkowskiego oraz rzeźbę u prof. Tadeusza Breyera. W latach 193239 prowadził zajęcia rzeźby na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. W czasie II wojny światowej przebywał w Oflagu II C Woldenberg, gdzie zorganizował znaną pracownię rzeźbiarską. Od stycznia 1946 do września 1949 prowadził katedrę rzeźby na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Po wojnie nawiązał pierwsze kontakty z Bydgoszczą, gdzie współorganizował Liceum Sztuk Plastycznych oraz zrealizował płaskorzeźbę Muzy dla Teatru Polskiego i pomnik Henryka Sienkiewicza, który stanął przy Filharmonii Bydgoskiej. W 1949 przeniósł się do Trójmiasta, obejmując stanowisko profesora i dziekana Wydziału Rzeźby Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych. W latach siedemdziesiątych miał poważne problemy z utrzymaniem sopockiej pracowni i wyprowadził się wraz z żoną Ingą na Kaszuby. W 1977 roku miał wystawę indywidualną w Bydgoszczy, a w następnym roku przyjął zaproszenie Rady Miasta Bydgoszczy i zamieszkał w domu przy ul. Niemcewicza 2 na terenie Miejskiego Ogrodu Botanicznego. W1979 roku otwarto tam plenerową galerię jego rzeźb (większość zdewastowana lub skradziona w latach 90-tych). W1982 roku wrócił do Sopotu, gdzie kontynuował pracę twórczą. W 1996 roku otrzymał doktorat honoris causa Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Rok później w Pałacu Opatów w Oliwie wręczono rzeźbiarzowi drugi doktorat honoris causa gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych. Uroczystość połączono z otwarciem w pałacu kolejnej, ostatniej już za życia artysty wystawy indywidualnej. Zmarł 6 lipca 1997 roku. W 2017 roku powstało Bydgoskie Centrum Sztuki im. Stanisława Horno-Popławskiego propagujące jego twórczość. Jego rzeźby wystawiane były na wielu prestiżowych wystawach zagranicznych, np. na Międzynarodowej Wystawie Rzeźby Współczesnej w Paryżu (1956,1961), na XXXI Biennale Sztuki w Wenecji (1962). Pod koniec lat pięćdziesiątych, pod wpływem inspiracji archaiczną rzeźbą grecką i etruską, podjął nowe poszukiwania formalne wykorzystując ekspresję naturalnych kształtów kamieni polnych”, które zapewniły mu wysoką pozycję w historii sztuki XX wieku (m.in. złoty medal na Biennale Sztuki Współczesnej we Florencji w 1969).