• Opis
  • 24.
Józef Mehoffer
1869 Ropczyce k. Lwowa - 1946 Wadowice
Czarcik z Jankówki

ołówek, papier, 12,5 × 20 cm w świetle passe-partout
opisany u dołu: Czarcik z Jankówki
Proweniencja:
Zbiory rodziny artysty.

W latach 1907–1918 Mehoffer dzielił swój czas między krakowskim mieszkaniem a dworkiem w Jankówce. To w tym miejscu, urządził swój pierwszy, tarasowy ogród, tam przyjeżdżało towarzystwo malarsko-literacko-muzyczne tam wreszcie wychowywał się jego syn, Zbigniew. Ale również było miejsce w którym doskonale czuły się kochane przez rodzinę Mehofferów zwierzęta w tym ulubiony, czarny kot Czarcik, częsty model w pracach artysty. Sama Jankówka, odremontowany XVIII-wieczny modrzewiowy dwór, również stała się tematem jego prac. Namalował tam swoje słynne inspirowane arkadyjskim otoczeniem prace olejne m.in. „Słońce majowe” z 1911 r. (Muzeum Narodowe w Warszawie) czy „Czerwoną parasolkę” z 1917 r. (Muzeum Narodowe w Krakowie).

Opisy pod dodatkowymi zdjeciami:
Jadwiga i Józef Mehofferowie z kotami
źrodło: Muzeum Narodowe w Krakowie; http://blog.mnk.pl/duzo-ladnych-chwil-sie-przebylo/

Jadwiga Mehofferowa z kotem na głowie
źrodło: Muzeum Narodowe w Krakowie; http://blog.mnk.pl/duzo-ladnych-chwil-sie-przebylo/

Estymacja: 3 500 - 5 500 zł
Cena wywoławcza: 2 800 zł
Józef Mehoffer
1869 Ropczyce k. Lwowa - 1946 Wadowice
W latach 1887-94 uczył się malarstwa w krakowskiej SSP u J. Matejki i W. Łuszczkiewicza, a następnie w paryskich Ecolé des Beaux-Arts i Académie Colarossi. W 1895 r. zdobył I nagrodę na międzynarodowym konkursie na witraże do kolegiaty we Fryburgu w Szwajcarii, których realizacja trwała do 1934 r. Po konkursie otrzymał inne zamówienia, m.in. z katedry na Wawelu, z Włocławka, Przemyśla. Od roku 1901 wykładał na macierzystej uczelni, dwukrotnie będąc także jej rektorem. Należał do Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka", wiedeńskiego ugrupowania Hagenbund, paryskiego Société Nationale des Beaux-Arts oraz Królewskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Brukseli. Twórczość swoja prezentował na licznych wystawach tak w kraju, jak i za granicą. Był najwybitniejszym i konsekwentnym reprezentantem sztuki secesyjnej w Polsce, tworzył dekoracyjne portrety wielu osobistości, wizerunki żony i własne oraz kompozycje rodzajowe, które w latach 1895-1917 uzyskały wymowę kompozycji symbolicznych.