• Opis
  • 27.
Jacek Sienicki
1928 Warszawa - 2000 tamże
Okno, 1981

olej, płótno, 116 × 89 cm
sygn. i datowany p. d.: 7 XI 81 J.S. oraz na blejtramie: Jacek Sienicki „Okno” 1981
Wystawiany:
Sztuka współczesna z kolekcji Wojciecha Fibaka, Muzeum Okręgowe w Bydgoszczy, 23.06–26.08. 2018
Literatura:
Sztuka współczesna z kolekcji Wojciecha Fibaka, Bydgoszcz 2018, s. 207 (il.)

* Do obiektu zostanie doliczona opłata wynikającą z tzw. droit de suite, tj. prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymywania wynagrodzenia z tytułu dokonanych zawodowo odsprzedaży oryginalnych egzemplarzy dzieł. Opłata będzie obliczana gdy równowartość kwoty wylicytowanej przekroczy 1000 zł. Do 500 000 zł wynosi 5% od kwoty wylicytowanej, a powyżej 500 000 wynosi 3% od kwoty wylicytowanej. W Polsce droit de suite reguluje art. 19-195 ustawy o prawach autorskich i pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 r. z późniejszymi zmianami, zgodnie z obowiązującą w Unii Europejskiej dyrektywą 2001/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki.

Estymacja: 60 000 - 70 000 zł
Cena wywoławcza: 46 000 zł
Jacek Sienicki
1928 Warszawa - 2000 tamże
Studiował na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie, w pracowni Artura Nachta-Samborskiego, u którego w1954 roku obronił swój dyplom. Swoje prace po raz pierwszy szerszej publiczności zaprezentował na Wystawie Młodej Plastyki w Warszawie w 1955 roku. W tym samym roku artysta objął stanowisko wykładowcy na macierzystej uczelni. W 1981 roku otrzymał tytuł profesora. Początkowo w swojej twórczości artystycznej artysta tworzył obrazy o metaforycznych aspektach. Z tego czasu pochodzą portrety, które w swej stylistyce zbliżają się do sztuki informelu oraz malarstwa materii. Potem Sienicki w swoich kompozycjach
malarskich, układających się w całe cykle, podejmował taką tematykę jak: martwa natura, najczęściej ukazując samotny kwiat, postać ludzką, wnętrza, czy zabudowania Warszawy. Tutaj wyraźnie czerpiąc inspirację ze zdobyczy koloryzmu, wykorzystywał mocno stonowaną utrzymaną w szarościach kolorystykę, z przebłyskami ostrzejszych, bądź jaśniejszych kolorów, kładzionych na płótno impastowo. Prace te wykreowane z silnym ładunkiem ekspresjonistycznym,
łączyły w sobie aspekty przedstawień realistycznych z abstrakcyjną formą. Był
laureatem wielu prestiżowych nagród i wyróżnień, m.in.: Nagrody Krytyki Artystycznej im. C. K. Norwida w1975 r. czy Nagrody im. J. Cybisa otrzymanej w 1983 roku.