• Opis
  • 4.
Henryk Siemiradzki
1843 Pieczeniegi k. Charkowa - 1902 Strzałkowo k. Częstochowy
Portret młodego mężczyzny (Autoportret artysty?)

kredka, gwasz, tektura, 25 × 18,7 cm
sygn. p. d.: H. Siemiradzki.

Praca posiada opinię Tadeusza Chruścickiego i Zofii Gołubiew z Fundacji Monumentis Patriae
z 1996 roku.

Przedstawiony do opinii portret młodego mężczyzny (?) jest najprawdopodobniej autoportretem artysty z końcowego okresu jego pobytu w Gimnazjum i Uniwersytecie w Charkowie, gdzie pobierał lekcje rysunków i malarstwa lub z początkowego okresu jego profesjonalnych studiów malarskich w Akademii Petersburskiej. Na czas ( a więc i na prawdopodobne miejsce) wskazuje wiek portretowanego młodzieńca (ok. 18?20 lat), co ? jeśli jest to autoportret Siemiradzkiego, urodzonego w 1843 roku ? wskazywałoby jak wyżej. Naukę w Charkowie ukończył on bowiem w 1863 roku i rok później rozpoczął studia w Petersburgu. Na to, że jest to autoportret wskazuje charakterystyczne upozowanie modela, ? w prawo, najczęstsza pozycja przy autoportretowaniu, powtórzona zresztą przez Siemiradzkiego na późniejszym (w wieku ok. 40-50 lat) autoportrecie olejnym (nie sygnowanym i nie datowanym) w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, nr inw. 311001. Identyczne upozowanie, zbliżony bieg linii określający owal twarzy, elementy rysów twarzy pozwalają przyjąć, ze mimo wyraźnych początków otyłości na portrecie olejnym chodzi o tę sama osobę po upływie pewnego czasu.
Fragment opinii Tadeusza Chruścickiego i Zofii Gołubiew z 1996 r.

Cena wywoławcza: 28 000 zł
Henryk Siemiradzki
1843 Pieczeniegi k. Charkowa - 1902 Strzałkowo k. Częstochowy
Wybitny przedstawiciel malarstwa akademickiego. Do 1871 r. studiował w akademii w Petersburgu. Edukację malarską kontynuował przez rok u K. Pilotyego w Monachium, gdzie nawiązał kontakty z polonią skupioną wokół J. Brandta i M. Gierymskiego. Na stałe Siemiradzki osiadł w Rzymie, ale utrzymywał kontakty z akademią petersburską. Był najbardziej utytułowanym z polskich malarzy, członkiem paru liczących się akademii europejskich i kawalerem wielu cennych odznaczeń. Artysta osiągnął mistrzostwo w komponowaniu wielopostaciowych, pełnych patosu i nasyconych kolorem scen. Głównym źródłem tematów był dla niego antyk, a zwłaszcza schyłek cesarstwa rzymskiego. Z pasją i pietyzmem odtwarzał antyczną architekturę, galerie antycznych rzeźb, śródziemnomorską roślinność. Miał genialny zmysł dekoracyjny, niespotykane wyczucie gry świateł i umiejętność wyrafinowanego prowadzenia linii konturu. W 1879 r. Siemiradzki ofiarował narodowi polskiemu monumentalny obraz ?Pochodnie Nerona? i zapoczątkował w ten sposób utworzenie krakowskiego Muzeum Narodowego.